Mijn Dag

Pieter Poortman is chirurg in het Waterland Ziekenhuis te Purmerend en beschrijft een dag uit zijn leven:

Als ik om 19:30 thuis kom, staan de kleine mannen klaar in hun Barcelona shirts en moet ik direct aan de bak. Eerst scoort ‘Julian-Messi’ via een voor mij knullige panna, daarna deelt ‘Olivier-Iniesta’ de genadeklap uit via een droge schuiver. Daarna gaan we samen naar boven en gaan ze slapen. Voldaan roer ik door m’n opgewarmde pasta en zie nog net de aftiteling van DWDD. Dan maar Het Parool.

De overdracht van die ochtend was snel klaar. Om 07:45 turen we met z’n allen naar de buikoverzichtsfoto van ‘een ileus’. ‘Die moet open’ zegt m’n oudste maat en als eminence grise heeft hij vrijwel altijd gelijk. De co-assistente vraagt nog waarom er gewacht is, ze ziet toch veel vrij lucht in de buik. We stellen haar gerust, het is de maag maar. ‘Ik zie haar wel verschijnen,’ zegt onze GE maat en ze snelt zich naar OK.

We lopen visite en geven Mw. J. een compliment voor haar prachtige nachtjapon. Ze straalt en knapt nu al zienderogen op. Om 08.50 verzamelen de maten zich in het ‘crisiscentrum’ waar we onder het genot van echte Jura cappuccino de power voelen opkomen om een bomvolle ochtend de baas te kunnen. Het wordt een zogenaamde ‘tranenochtend’, niet omdat de stagiaire steeds maar aan de patiënten vraagt ‘waarom komt u hier ook alweer…’, nee, het is zo’n ochtend met veel nieuwe maligniteiten. Ik deel de dreun uit, daarna zijn er de tranen, daarna de steun. ‘Er staat een heel team achter u, we slepen u erdoor heen,’ zeg ik, maar ik weet niet of m’n woorden nog aankomen. Dhr. P. kijkt me wezenloos aan als ik hem ook nog het risico op een naadlekkage uitleg. ‘Dokter, heb ik enige keus?’ Nee, eigenlijk niet.

Onder het genot van wat kleffe broodjes die we vroeger ook meekregen tijdens een schoolreisje bespreken we de traumaoperaties van de afgelopen week. ‘Dat pennetje had iets dieper gekund, maar verder fraaie stand,’zegt een wat kritische collega orthopeed.

Daarna loop ik naar OK. In de gang loop ik tegen de directeur aan die me wil spreken over de fusieplannen. ‘Sorry, nu even niet, er ligt iemand bijna onder narcose.’

De sfeer op de operatiekamers is wat uitgelaten, een aantal leerlingen is geslaagd. Ik feliciteer ze en daarna gaat de scoop erin. Goed resectabel, dus kom maar op die andere trocards. De anastomose ligt er floppy en goed doorbloed bij, daar kan het niet aan liggen.

De ANIOS belt voor de overdracht, er ligt een ‘buik’ op de afdeling die haar zorgen baart dus ze wil ons er allemaal bij hebben. De overdrachtsruimte noemen we de vissenkom, de grote ramen geven zicht op de omgeving en de omgeving kan ons zien. De operaties van morgen worden gepresenteerd door de co-assistenten, in het begin wat hakkelend en choatisch, uiteindelijk vloeiend en deskundig. We zijn erg mild gestemd, de moeilijke vragen blijven uit.

Daarna loop ik nog even langs de afdeling, Mw. S. moet ik haar PA-uitslag gaan vertellen. Een schare aan familie zit rondom het bed. Gelukkig geen uitzaaiingen in de lymfeklieren, ze waren er zo bang voor. Eigenlijk wil ik nu wel naar huis, maar mijn agenda is onverbiddelijk: vergadering van de ICT-commissie. We praten over de wens tot een klinisch EPD, maar dat kan nog niet, het wireless netwerk is er nog niet klaar voor. Ik mopper: ‘In elke Coffee Company kun je internetten, waarom bij ons dan niet…?’ Marieke sms’t me of ik thuis kom eten, ik reply ‘nee, begin maar vast’. We komen tot de conclusie dat we snel weer bij elkaar moeten komen en de vergadering wordt gesloten. Ik loop naar mijn kamer en tref een briefje: svp met spoed patiënt V/d L. bellen, hierbij zijn 06. Ik bel. We spreken nog even de details van de komende operatie door. Dan kleed ik me om, ik wil naar huis.

Raak jij ook niet uitgepraat over je dagelijkse avonturen op de OK? Heb je zin om ze met een groter publiek te delen dan je directe collega’s? Doe dan mee aan Mijn Dag. Geef je op bij Romy Uyen, en wie weet voer jij binnenkort het gesprek van de dag aan op oknieuws.nl!