Onze nieuwe collega’s uit India
23 maart 2011
Er zijn ons gouden bergen beloofd. Door het aannemen van collega’s uit India zou het tekort aan operatieassistenten worden aangevuld en zou de hoge werkdruk verminderen. De Indiaase collega’s zouden hetzelfde opleidingsniveau als de Nederlandse OK-assistenten hebben.
Maar nu de praktijk
Mijn eerste ervaringen met deze nieuwe collega’s heb ik opgedaan in het Flevoziekenhuis in Almere. Daar werden na zorgvuldige selectie door het hoofd OK, een collega, een chirurg en iemand van HR, in India 6 dames aangenomen. Na een maand Nederlandse taalles kwamen de dames op de OK. Door de praktijkbegeleider was een inwerktraject met 
bijbehorend portfolio en evaluatiemomenten voorbereid. In de praktijk bleek echter dat de dames een heel ander soort opleiding hadden gehad dan we dachten. Ook bleek dat hun manier van werken heel anders was. Allround waren ze zeker niet. Voor de bediening van de apparatuur waren in India technicans, voor het assisteren residents en voor operaties met prothesiologie kwam een instrumenterende van de firma mee.
Naar mijn mening wisten deze OK- assistenten uit India ook niet waar zij in terecht zouden komen. Ze zijn heel lief en aardig en willen alles voor je doen, maar de cultuurverschillen en communicatieproblemen zijn té groot. Sommigen spreken zelfs niet eens voldoende Engels of zijn te verlegen om iets te zeggen of te vragen. Vanzelfsprekend zijn er Indiaase collega’s die de taal en de manier van werken wel snel oppikken, maar bij anderen blijft het lastig.
Naast de communicatieproblemen is een ander groot probleem het cultuurverschil. Ik merkte na veel doorvragen bij wat fouten dat ze geen “nee” of “ik kan/ snap het niet” durven zeggen vanwege de angst om teruggestuurd te worden. Daarbovenop komt nog dat het in hun cultuur niet gebruikelijk is om “nee” te zeggen. Dus ze zeggen als je ze vraagt of ze snappen wat een operatie inhoudt en of ze een bepaalde handeling wel eens gedaan hebben vriendelijk “ja”, maar in werkelijkheid blijkt dit niet zo te zijn.
Een voorbeeld uit de praktijk
Tijdens de voorbereiding van een totaleheupoperatie werkte ik samen met een collega uit India. Ik ging de instrumenterende helpen en mijn collega zou bij de patiënt blijven. Op een gegeven moment zie ik haar beginnen om de patiënt, een man, te katheteriseren. Ik schrok want dat was hun uitdrukkelijk gezegd dat dit niet mocht. Daar confronteerde ik haar mee en vroeg waar ze mee bezig was, zij beweerde dat ze het niet wist en dat ze mij wilde ‘helpen’. Zij kon mij niet vertellen wat de gevaren waren bij het katheteriseren van een man. Het leek alsof ze het woord prostaat nog nooit gehoord had.
Steriliteit
Dit is een begrip waar in India denk ik ook heel anders mee wordt omgegaan. Steriel handelen hebben we hen echt aan moeten leren. Ook dat het niet erg is om toe te geven dat iets onsteriel is of is gemaakt. Indiaase collega’s kijken hier toch anders tegenaan. Hierbij komt ook weer angst om de hoek kijken. In India wordt je uitgefoeterd of door de operateur of de senior nurse als je iets verkeerd doet. Ook aan de voorbereiding van verschillende OK’s mankeert ook nog wel wat. Ik leg uit dat er protocollen zijn voor bijna “alle”operaties, waar de boeken liggen en dat je ze kunt (laten) vertalen. Ik zie echter niet dat deze protocollen gebruikt worden. En zo kan ik nog wel even doorgaan…
Sinds september 2010 werk ik in het Ter Gooi Ziekenhuis te Hilversum. Ook hier word ik geconfronteerd met dezelfde problemen. Weer collega’s uit India, weer dezelfde weerstand, dezelfde moeilijkheden. Bestaat er dan geen overleg tussen ziekenhuizen over dit soort zaken? Moet dan elke keer weer opnieuw het worden uitgevonden? Ik voel het als een uitholling van mijn vak. Wat is mijn diploma nu waard als deze dames met een mijns inziens onvoldoende opleiding hetzelfde of in de ogen van leerlingen meer verdienen.
Ik werd opgeleid om mee en vooruit te denken met een operatie, om soms oplossingen aan te bieden omdat je weet wat je in huis hebt. Ik ben het zat om overal ogen en oren te hebben omdat ik met een leerling en een dame uit India sta. De leerling verdient mijn aandacht omdat zij de toekomst is, maar de collega uit India eist het op omdat ze zoveel fouten maakt en mij niet verstaat en/of begrijpt! De kwaliteit van zorg komt zo ernstig in het geding. Waarom wordt daar door Medirisk of de Inspectie niet naar gekeken?
Na 25 jaar ervaring in de zorg maak ik me ernstige zorgen. Laten we eens kijken waarom er zoveel collega’s het vak voor gezien houden of waarom er te weinig worden opgeleid.
Karin Braunius
In de vakbladen OK Operationeel en OK Management wordt binnenkort aandacht besteed aan dit onderwerp. Indien u iets te melden heeft over dit onderwerp kunt u contact opnemen met Menno Goosen: m.goosen@y-publicaties.nl
Raak jij ook niet uitgepraat over je dagelijkse avonturen op de OK? Heb je zin om ze met een groter publiek te delen dan je directe collega’s? Doe dan mee aan Mijn Dag. Mail dan naar redactie@oknieuws.nl, en wie weet voer jij binnenkort het gesprek van de dag aan op oknieuws.nl!
Ik werk in het
Ik werk in het Flevoziekenhuis in Almere. Wij hebben vorig jaar 6 meisjes uit India gehaald. Volgens het AMC was het een geweldig project, dus ook meedoen. Wij werkten toen nog op 6 kamers, mijns inziens veel te veel Indiaantjes, zoals wij ze nu noemen. Dit kan niet en gaat ten koste van ons eigen leerlingen. Het zijn lieve meisjes, we hebben ze in de watten gelegd, een mooi huis, uitstapjes enz. Maar het heeft niet gewerkt. Drie zijn inmiddels naar huis. Ik denk dat een perifeer ziekenhuis er niet geschikt voor is. In de diensten ben je volledig afhankelijk van hun, omdat wij door de week maar met twee mensen dienst doen. In het AMC doen ze dienst met 5 personen en dan huppelen ze wel mee in het geheel. De taal blijft vooral in zeer acute situaties een probleem. Bij een van onze Indiaantjes ook nog bij de gewone dingen. Ik blijf mij afvragen hoe is het mogelijk dat ze hier mogen werken. Onze leerlingen worden volgepropt met een enorme hoeveeheid theorie, er worden ons allerlei regels opgelegd door Medirisk en de Inspectie, tot het idiote aan toe zoals b.v. gazen tellen bij een phaco en arthrosopie. De indiaantjes hebben niet eens een vergelijkbaar diploma en een groot taal probleem en mogen toch hier zo maar werken. Hoe kan dit????? Waar blijft de inspectie en de bonden die hiervan zeker op de hoogte zijn. Ze werken hier nu als een soort gastarbeiderstatus ( niet negatief bedoeld) wat gaat er gebeuren als de drie jaar om zijn en ze willen blijven? Ze hebben dan nog steeds niet het diploma waar wij heel hard voor moeten hebben knokken en onze leerlingen nog steeds doen. Voor de rest sluit ik me aan bij de mail van Karin Braunius.
Voor 95% ben ik het met
Voor 95% ben ik het met Jannie de Bont eens, alleen wordt er door vele collega`s een denkfout gemaakt. Dat het AMC het een geweldig project vindt is niet de mening van de werkvloer maar van degene die dit project opgezet hebben. Dat de Indiase collega`s in de dienst kunnen mee huppelen is ook een misvatting. Zeker doen we door de week met 5 personen dienst maar daar is het programma dan vaak ook naar.
De nachtdienst en de avonddiensten in het weekend worden door 3 personen gedaan en dat zijn alleen gediplomeerde ok-assistenten, geen collega’s uit India.
Volgens mij maakt het ook niet uit of het nu om een perifeer ziekenhuis gaat of een academisch ziekenhuis. Het ontbreken van een gelijkwaardige opleiding en de taal is een probleem.
Bij ons werken ook zuid- Afrikaanse en Duitse collega`s met een gelijkwaardige opleiding en dat gaat goed. Het grootste probleem met het Indiaproject is mijns inzien dan ook het feit dat er geen gelijkwaardige opleiding is en het enorme taalprobleem.
Dit wilde ik toch even kenbaar maken want door vele collega`s buiten het AMC worden wij (AMCERS) er op aan gekeken dat we het zo`n geslaagd project vinden. We delen dezelfde problemen en begrijpen ook niet hoe het verder zal gaan.
Dank je wel voor de reactie's
Dank je wel voor de reactie's collega's. Ik ga dit verhaal ook naar het LVO sturen want zij moeten er immers onze beroepsbelangen behartigen!!
Het wordt tijd dat ons diploma BIG geregistreerd wordt.
het is jammer dat dit in heel
het is jammer dat dit in heel nederland gebeurd. ik hoor dezelfde verhalen in het martini ziekenhuis en het refaja ziekenhuis van collega's. waar blijft medirisk in dit verhaal? we worden op de hielen gezeten ivm time out procedure etc. jammer.
In het ziekenhuis waar ik On
In het ziekenhuis waar ik
On March 31st, 2011 E ( ) schreef
In het ziekenhuis waar ik werk (ik wil de naam niet noemen) worden ook oa uit het buitenland gehaald. Ik herken me volledig in het verhaal van Karin! Alleen is het bij ons zo dat het management kritiek niet duld. Immers de 'geïmporteerde' oa's verlichten ons werk. En de communicatieproblemen lossen zich vanzelf op. Wij moeten dus niet zeuren. Dat dit de patientveiligheid absoluut niet ten goede komt moge duidelijk zijn. Het is mij echt een raadsel waarom de IGZ hier niets aan doet. Om problemen met mijn leidinggevenden te vermijden, plaats ik dit bericht, of eigenlijk deze noodkreet, maar anoniem.
E. (operatieassistente)
Zo te horen kan jullie
Zo te horen kan jullie ziekenhuis beter een O.K. managementteam ook vanuit India halen. Schande.
Lekkere verstandhouding
Lekkere verstandhouding heerst er op jouw OK, om dit anoniem te moeten schrijven. Gelukkig hebben wij in mijn ziekenhuis, Amphia Breda/Oosterhout, geen erge tekorten om met buitenlanders te moeten werken. Op die manier, met buitenlanders, wordt de kwaliteit van de zorg onderuit gehaald. 't Wordt zeker tijd dat de regering, Medirisk, zorgverzekeraars, NVZ en directies eens wat structueels gaan doen aan de leegloop en tekorten in de gezondheidszorg.
Nu we doorlopend buitenlandse
Nu we doorlopend buitenlandse collega's een volledige opleiding geven op de Ok wil ik liever mijn tijd spenderen aan goed gemotiveerde nederlandse
collega's en hun ook deze kans aanbieden. Blijkbaar mag dit en het wat Karin zegt "wat is mijn diploma waard ".
Het is doodvermoeiend om met een taalbarriere te moeten werken . Er worden daardoor ook fouten gemaakt ( verkeerde hechtingen opengemaakt etc ).
Ik hoor heel vaak van verpleegkundigen dat zij ook graag op de Ok zouden willen werken maar geen zin meer hebben in een 2,5 ( met korting)
jaar durende opleiding .
Ellen
Het zou beter zijn om met het
Het zou beter zijn om met het geld dat nu,schijnbaar nutteloos,besteed wordt aan Indiase "krachten" Nederlands personeel op te leiden.En goed te belonen.Het geen zin hebben in een extra opleiding van 2,5 jaar is een slechte zaak.Wanneer men iets wil dan moet men er ook iets voor willen doen.
Ook in onze organisatie , het
Ook in onze organisatie , het Diakonessenhuis Utrecht,Zeist en Doorn, hebben we overwogen of het aantrekken van operatie assistenten chirurgie uit India een oplossing zou kunnen zijn.
Wij hebben er bewust van afgezien om dit te gaan doen.
Als teamleider chirurgie weet ik inmiddels dat de belasting van ons team groter wordt door medewerkers aan te trekken die langdurig begeleid moeten worden.
Wij hebben er voor gekozen met elkaar onze afdeling te laten functioneren en door te gaan met het opleiden van nieuwe operatie assistentenchirurgie en anesthesie.
Dat opleiden vraagt erg veel van ons team.
Het geeft wel de garantie dat er een, nieuwe, verse instroom operatieassistenten chirurgie en anesthesie gewaarborgt is.
Door de specialisten oudsten vast bij hun specialist te plaatsen gedurende een bepaalde periode waarborgen wij in deze tijd van arbeidskrapte toch de kwaliteit om te kunnen blijven opleiden.
Dit betekent wel dat ik als teamleider veel en regelmatig met mijn team ingesprek moet om te beluisteren of deze manier van werken vol te houden is en wat mijn team nodig heeft om onze leerlingen op te blijven leiden.
Kortom, communiceren over de manier waarop je denkt dit probleem van arbeidskrapte te kunnen oplossen is essencieel!
Eindelijk iemand die begrijpt
Eindelijk iemand die begrijpt dat opleiden de enige oplossing is voor het tekort aan operatie assistenten en anesthesie medewerkers. De ziekenhuizen moeten hun geld besteden aan het opleiden. En ja er wordt veel gevraagd van de gediplomeerden maar uiteindelijk gaat iedereen inzien dat het de enige oplossing is voor het tekort. Met veel communiceren zijn er veel problemen op te lossen. De houding die de meeste Ok assistenten aannemen waarnner er een tekort is aan OK assistenten( niet ook nog is zoveel leerlingen opleiden) is niet juist. Denk allen aan je eigen toekomst en het mooie goede werkveld wat jezelf kan creeren door in je eigen ziekenhuis zoveel op te leiden.
Post new comment