Weblog Paul Meijsen

De zoektocht naar de ziel van operatieassistenten en de bezieling voor hun werk doe ik aan de hand van de werken van barmhartigheid. Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven, Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven, Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen. Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, Ik was ziek en gij hebt Mij bezocht, Ik zat in de gevangenis en gij zijt tot Mij gekomen. (Matteus 25, 35-36)

Een operatieassitent ziet in zijn leven tienduizenden naakte mensen. Naakt zijn op de OK is gewoon functioneel zullen we maar zeggen. Dan kunnen we overal goed bij, platen en stickers plakken. En we kunnen gemakkelijk met desinfectantia op zoek naar de meest vieze plekjes en zonder pardon halen we een poetskwast (let op het woord) door je lies, inspecteren we de voorhuid en nog intiemer. Geen vierkante centimeter is nog veilig. O wee als bij die zoektocht van ons echt smurrie wordt aangetroffen, of er worden buitenproportionele lichaamsverhoudingen aangetroffen. Dan “evalueren” we dat nogal eens even in de koffiekamer, of tijdens de operatie. Naast de letterlijke naaktheid, worden patienten dus soms ook nog eens blootgesteld aan onze keurende blikken.

De meesten van ons laten zich ook dan ook niet snel in hun eigen ziekenhuis opereren als het gaat om aambeien of een voorwandplastiekje. Hoe goed het beroepsgeheim ook lijkt te zijn, er zit al snel een lekje.
Als de patiënt dan weer “aangekleed” wordt - afdekken noemen wij dat - verdwijnen juist weer alle menselijke kenmerken. Soms moet je als je een afgedekte patient ziet, zelfs wel eens nadenken: Was het nu een man of een vrouw? We lijken dan meer op een stel techneuten die een machine repareren. De afdeklakens helpen misschien ook om onze gevoelens uit te schakelen en zorgen dat we eigenlijk wel kunnen genieten van een ‘mooie’operatie.

Raar wereldje die OK, of moeten we zelf toch eens vaker met de billen bloot?