Weblog Paul Meijsen

De zoektocht naar de ziel van operatieassistenten en de bezieling voor hun werk doe ik aan de hand van de werken van barmhartigheid. Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven, Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven, Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen. Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, Ik was ziek en gij hebt Mij verzorgd, Ik zat in de gevangenis en gij zijt tot Mij gekomen.

Jaren geleden was er een kinderlokker actief. De politie kreeg hem maar niet te pakken. In de hele wijk van de incidenten stonden bewoners op scherp en er werd extra gesurveilleerd. Kranten wakkerden de onrust nog wat verder aan. Na een wilde achtervolging door steegjes en tuinen kreeg de politie hem eindelijk te pakken. De verdachte was daarbij over een hekje gevallen en had rug- en nekletsel opgelopen. Wij zouden hem op de OK krijgen. Er hoefde geen agenten mee naar de OK tot het moment dat hij onder zeil ging, van ontsnappingskansen leek geen sprake gezien zijn verwondingen
Met weerzin ontvingen we hem, echt aardig zijn konden we niet. Zijn pijn kon ons niet veel schelen. Er schoot van alles door ons hoofd: “Wat een smeerlap, moeten we wel meewerken aan zijn behandeling, of kan hij maar beter in een rolstoel belanden?”

Enkele maanden later was hij toch weer aardig opgeknapt. In de krant volgden we de rechtszaak; de man werd vrijgesproken. We hadden die avond op de OK mooi voor eigen rechter gespeeld. Laat ieder maar gewoon het werk doen waar hij goed in is.