Weblog Paul Meijsen

De zoektocht naar de ziel van operatieassistenten en de bezieling voor hun werk doe ik aan de hand van de werken van barmhartigheid. Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven, Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven, Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen. Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, Ik was ziek en gij hebt Mij verzorgd, Ik zat in de gevangenis en gij zijt tot Mij gekomen.

Soms hebben we patienten die echt dorst hebben. Misschien door een strenge afdelingsverpleegkundige die de patiënt nuchter heeft gehouden tot op de laatste druppel. Koorts en nierziekten kunnen ook de oorzaak zijn. Misschien ook nog de combinatie met lang wachten omdat het OK programma vertraagd werd.

Patienten die dorstig zijn hebben een speciale, bijna smekende, blik in hun ogen die indruk maakt. Je kunt ze geen groter genot bieden dan ze op gaasje met een paar millilitertjes water te laten sabbelen. Ze zuigen het gaasje leeg tot het laatste druppeltje en voor een paar minuutjes zijn hun korstige lippen in ieder geval vochtig. Als je daarna met een washandje nog even hun voorhoofd afkoelt en hun handen verfrist, zie je een blik in hun ogen die je ook niet snel zult vergeten. En van die paar millilitertjes gaat echt niemand dood. Water en een beetje aandacht zijn denk ik zelfs in dit geval de eerste stappen in het genezingsproces.